تا كه بوديم نبوديم كسى

         كشت ما را غم بى هم نفسى

                   تا كه خفتيم همه بيدار شدند

                             تا كه مرديم همگى يارشدند

                                     قدرآن شيشه بدانيد كه هست

                                             نه درآن موقع كه افتاد و شكست